Dzisiejszy dzień był jednym z tych, które mógłbym opisać jako przygnębiające i zamulone. Od samego rana, gdy otworzyłem oczy, widok za oknem nie wróżył nic dobrego. Gęste, szare chmury zbierały się nad miastem, obiecując kolejną burzową pogodę. W takich chwilach wszystko wydaje się trudniejsze, bardziej męczące.
Poranna kawa, która zwykle mnie ożywia, dziś smakuje jakoś inaczej, mniej intensywnie. Czułem się przytłoczony ciężarem tych chmur, jakby ich wilgoć przeniknęła przez ściany mieszkania, osiadając na moich barkach. Zawsze tak mam, kiedy czekam na coś, co nie zależy ode mnie. Naprawa samochodu odbędzie się dopiero w poniedziałek, a części, na które czekam, utknęły gdzieś w drodze. Moje plany na weekend zostały brutalnie przerwane, pozostawiając mnie w stanie zawieszenia.
Deszcz zaczął bębnić o szyby, tworząc melancholijną symfonię. W takich chwilach jedyne, co pozostaje, to zaszyć się pod kocem i oddać jakiejś formie ucieczki. Dziś padło na anime „Demon Slayer” sezon 4. Zastanawiam się, co przyciąga mnie do tej serii. Może to piękna animacja, dynamiczne walki, a może głębia emocji, które odczuwają bohaterowie. Ich walka z demonami jest jak odzwierciedlenie mojej walki z codziennymi trudnościami.
Gdy oglądam Tanjiro i jego przyjaciół, w pewnym sensie odrywam się od własnych problemów. Ich determinacja i siła charakteru dodają mi otuchy. Czasem wydaje się, że gdy walczą ze swoimi demonami, ja walczę z moimi. To dziwne, jak fikcyjna historia może dawać tyle wsparcia i nadziei.
Kończąc ten wpis, spoglądam na zegar. Czas płynie powoli, ale może to dobrze. Może w tej powolności znajdę chwilę na refleksję, na zatrzymanie się i zastanowienie nad tym, co naprawdę jest ważne. Burza za oknem w końcu minie, samochód zostanie naprawiony, a ja znajdę siłę, by stawić czoła kolejnym wyzwaniom. Na razie jednak, pozwolę sobie na chwilę smutku, bo nawet w najciemniejszych dniach można znaleźć iskierkę nadziei.
Świat według Mońka 